داستانهاي خوب چيني :چاه غورباقه و درياي لاك پشت

روزي غورباقه اي كه در ته يك چاه كم عمق زندگي مي كرد با روحية بسيار زياد با يك لاك پشت كه محل زندگیش دريا بود، صحبت مي كرد.

"زندگي من در چاه واقعاً لذت بخش است! وقتي از چاه بيرون مي پرم از نرده ها بالا مي روم .وقتي برمي گردم ،درشكاف داخل چاه استراحت مي كنم .وقتي شنا مي كنم ،زير بغلم پُر از آب چاه مي شود ولي سرم بالاي آن مي ماند .در گل ولجن بازي ميكنم ،پايم رادر آن فرو ميكنم .بيشتر اينكه اين چاه محدودة خودِ من است ، وبراي لذت و خوشي من است . چه زندگي شگفت انگيزي است .چرا تو نمي آيي و خودت تماشا نمي كني ؟ " با دعوت غورباقه ،لاكپشت آماده ورود به چاه شد .اما قبل از اينكه پاي چپش را حركت دهد ،پاي راستش به نرده كنار چاه گير كرد. او كمي عقب رفت و با غورباقه شروع به صحبت دربارة دريا كرد .

چقدر دريا بزرگ است ؟ هزار مايل هم براي توصيف آن كم است ؛ 10 هزار پا هم نمي توند عمق آن را توصيف كند . در طول دورة زماني يوي بزرگ (از امپراطوري زيا ) نُه سال بارندگي سنگين بود و سيل همه جا را ويران كرد، اما سطح دريا بالا نيامد . در زمان تانگ (از امپراطوري شانگ ) هفت سال خشكسالي بود و زمين ترك برداشت ، اما به نظر نمي آمد كه دريا عقب نشيني كرده باشد .[1] آيا نبايد با گذر زمان و جذرومد تحت تأثير قرار مي گرفت ؟پس زندگي در درياهاي شرقي والاترين لذت است ."

با شنيدن حرفهاي لاك­پشت ، غورباقه شُكه شد .او به اينكه زندگي اش در چاه دلگير و كوچك است پي بُرد وآن را احساس كرد .

[1] زيا و شانگ دو امپراطوري مربوط به 11 قرن قبل از ميلاد مسيح بودند .

مرجع :" آبهاي پاييزي " نوشته جوانگ زي (حدوداً 36 تا 286 قبل از ميلاد)